Geplaatst op: dinsdag 2 februari 2010
Door: Rob Wijnberg
Categorie: HET BLOG
Bron: NRC Next

Op papier doet de commissie-De Wit onderzoek naar de oorzaken van de financiële crisis, maar in de praktijk blijkt ze toch meer geïnteresseerd in de zielenroerselen van haar gasten.

Commissievoorzitter Jan de Wit (SP) wilde van Wim Kok weten hoe het kon dat hij als premier in 1997 nog sprak van een „exhibitionistische stijging van salarissen” in het Nederlandse bedrijfsleven, terwijl hij zeven jaar later als commissaris van de ING akkoord ging met het uitdelen van vele miljoenen aan bonussen aan het bestuur.

Kok antwoordde daarop dat hij als premier een „maatschappelijke verantwoordelijkheid” droeg, maar dat hij als commissaris van de ING „in het belang van de vennootschap” moest handelen.

Daarmee gaf hij de commissie in één zin de belangrijkste oorzaak van de financiële crisis op een presenteerblaadje: er was een systeem ontstaan waarin het dienen van de economie niet langer samenging met het dienen van de samenleving als geheel.

lees verder

Bron: NRC Next

Wat de commissie had moeten doen ter voorbereiding is alle spelers in kaart brengen met taken, bevoegdheden en verantwoordelijkheden. Zo moeilijk is dat niet. Dan was de commissie tot de conclusie gekomen, dat zelfverrijking een gevolg is en geen oorzaak.

De enige mogelijkheid is, dat het systeem veranderd moet worden en dat elke regering wereldwijd hierachter gaat staan. Anders worden een paar wetten ingevoerd, die het voor de buhne aardig doen, maar die niet te handhaven zijn. Nu nemen we er genoegen mee, dat we van bubble naar bubble hoppen. Met de belastingbetaler wereldwijd die het nakijken heeft.

De geldhoeveelheid verandert niet, alleen de verdeling tussen (politieke) elite en de rest verschilt. De machthebbers krijgen meer en de rest (belastingbetaler) minder.

Zolang dit niet wordt onderkent en de commissieleden niet worden gehinderd door enige kennis, zal de conclusie wel luiden dat de aandeelhouders (die echt 0,00 invloed hebben en/of de hypotheeknemers de schuldigen zijn).

Daardoor kan iedereen weer doorgaan met hetgeen die bezig is en verandert er niets.

Ik zie in Nederland/Europa geen enkele politieke partij die dit probleem nu eens structureel gaat aanpakken.

Uw reactie

Vink aan als u niet wilt dat uw emailadres gepubliceerd wordt