'Tuscany Without the Crowds,' kopt The New York Times. 
Ja, de reisjournalistiek kent allerlei etappes. Eerst wordt een regio 'groot' geschreven, daarna - als het er mudjevol is - krijg je te horen wat de 'geheime plekjes' zijn die nog niet door de masa zijn ontdekt, waarna de massa zich er prompt gaat melden. Daarna volgt de derde en slotetappe: een gebied wordt tot 'no go area' verklaard, een beetje reiziger kan zich hier nu niet meer vertonen, maar gelukkig is er een andere locatie ontdekt, ergens ver weg op aarde, waar... etc.
Goed, in heel Toscane is niet 1 plekje dat nog niet ontdekt is, maar de reisschrijver van dienst heeft hier iets bijzonders op gevonden. Ga naar Tosane als het 40 graden kouder is dan in hartje zomer en je zult zien dat je nog maar met heel weinig mensen op al die leuke pleintjes rondloopt en ook in de knusse restaurants is het opeens een stuk rustiger. "The real Tuscany, as locals have been telling me over the years, is found in the dead of winter, when the crowds are thinner and the rooms, flights and restaurants are pleasantly cheaper."
Op de een of andere wijze zijn reisjournalistiek en damesbladenjournalistiek op een innige manier met elkaar verbonden. En dat is iets waar Welingelichte Kringen niet zo dol op is...
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat The New York Times er verder wel een heel adequaat artikel van bakt. En de tips die onderaan het stuk staan (waar naar toe, waar eten en drinken) zou je zo durven opvolgen.

Bron: The New York Times